Het begin van Vertel Eens

Vertel eens is onstaan in een moeilijke en zeer emotionele periode uit mijn leven. 23 oktober 2001 is een datum die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan. Een week eerder was mijn moeder in het ziekenhuis opgenomen, en na dagen
vol testen en onzekerheid werden we een ziekenhuiskamer ingeroepen om de diagnose te bespreken. Na een minuut van ongemakkelijke stilte kregen we van de arts te horen dat behandeling van haar vorm van kanker erg moeilijk zou gaan worden. Ze zou waarschijnlijk niet meer lang te leven hebben.

Nooit meer iets kunnen vragen
Ik kan me nog herinneren dat ik die avond naar huis reed en me afvroeg hoe mijn leven zonder mijn eigen moeder eruit zou zien. En in de weken daarna volgde een zeer emotionele tijd. Waar ik het vooral moeilijk mee had, was de toekomst.

Een toekomst zonder mijn moeder. Ze zou er op allerlei belangrijke momenten in mijn leven niet bij zijn. Ze zou me nooit in mijn trouwjurk kunnen zien. Ze zou haar eventuele kleinkinderen nooit zien opgroeien. Maar wat ik nog erger vond is dat ik haar nooit meer iets zou kunnen vragen. Over wie ze vroeger was, over de leuke kleine dingen die gebeurd waren, maar ook over de belangrijke vragen van het leven.

Schrijven in mijn eigen dagboek
Ik besloot alle vragen die ik aan haar had op te schrijven in mijn dagboek. En toen ik begon met schrijven bleven de vragen maar komen. Ik realiseerde me dat wanneer we gepraat hadden, het haast altijd over mijn leven ging en bijna nooit over dat van haar. Ze was er gewoon altijd. Ik besefte dat er veel was dat ik niet wist over mijn moeder.

Terwijl ze in het ziekenhuis lag begonnen we te praten over haar leven. Ik leerde dat zij als klein meisje ook graag de wereld wilde zien. Ze vertelde verhalen over de keer dat ze met haar zus in een tweede hands autootje helemaal naar Italië reden. En verhalen over de relatie die ze met haar eigen ouders had. Door het vertellen van die verhalen veranderde onze relatie. Voor het eerst zag ik haar niet alleen als mijn moeder, maar ook als een persoon die ooit zo was als ik. Ik begreep de keuzes die ze gemaakt had in haar leven en de manier waarop ze in het leven stond beter, omdat ik nu wist waar ze vandaan kwam.

Toen een vriend aan me vroeg hoe het met mijn moeder was, vertelde ik hem over de vragen die ik aan het maken was. We begonnen te praten over hoe veel mensen tegenwoordig de verhalen van hun vader en moeder niet goed kennen. En hoe belangrijk het is dat familiegeschiedenissen bewaard blijven. Na dat gesprek besloot ik om van mijn project een eigen boek te maken.. Ik realiseerde me dat we tegenwoordig te weinig tijd maken voor de mensen die echt belangrijk voor ons zijn. Mensen zoals onze moeders.

Het eerste boek
Het eerste boek; Mam, vertel 's! verscheen in 2004. Ik geloof ondertussen dat sommige dingen in het leven soms om een reden gebeuren. De ziekte van mijn moeder en mijn beslissing om een boek voor haar te maken is veranderd in een avontuur dat wereldwijd mensen geholpen heeft om dichter bij elkaar te komen staan.

In mijn leven zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Mijn moeder heeft de medici versteld doen staan door niet te luisteren na de diagnose naar het oordeel van artsen maar te gaan wanneer zij besluit dat het haar tijd is. Daarom is Mam, vertel eens! dan ook aan haar opgedragen. Omdat ze bijzonder is.